Bursztyn nie jest kamieniem ani minerałem, lecz prehistoryczną żywicą, substancją organiczną składającą się w 80% z węgla,
o wzorze sumarycznym C₁₀H₁₆O.

Nazwa wywodzi się ze średniowysokoniemieckiego „burnen” , co znaczy „płonąć” i wskazuje na jedną z cech bursztynu, która do dziś
wykorzystywana jest do jego identyfikacji – bursztyn łatwo płonie wydzielając przy tym przyjemny, charakterystyczny aromat. Inne właściwości
bursztynu to niewielki ciężar właściwy, dzięki czemu pływa on w osolonej wodzie i niewielka twardość, pozwalająca na zarysowanie ostrzem stalowej igły. Istotną cechą wyróżniającą bursztyn bałtycki jest zawartość kwasu bursztynowego.

Aby przedstawić genezę bursztynu, musimy odbyć podróż w czasie i wyobrazić sobie tereny północnej Europy 50 milionów lat temu, z okresu sprzed zlodowacenia, porośnięte subtropikalnym lasem. Być może wskutek gwałtownego ocieplenia lub obecności w atmosferze pyłów wulkanicznych pewien rodzaj drzew – tradycyjnie wskazuje się na „pinus succinifera” [sosnę bursztynodajną] – zaczął produkować wielkie ilości żywicy. Żywica zbierała się zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz pni drzew; każdemu z tych miejsc odpowiadają inne formy bursztynu. Osobliwością są bryłki zawierające inkluzje zwierzęce lub roślinne. Znajdujemy je szczególnie w jednym z rodzajów bursztynu, zwanym sklejką, pomiędzy warstewkami zastygłej żywicy. Uwięzione w bursztynowej pułapce, stanowią one bezcenne świadectwo życia sprzed milionów lat.

Niezwykła jest wędrówka bursztynu z obszaru tego pierwotnego lasu na terytoria, gdzie dziś jest znajdowany. Początkowo był on transportowany poprzez system rzeczny w kierunku południowo-wschodnim ku morzu. W delcie legendarnego Eridanu gromadziły się osady bogatej w bursztyn tak zwanej „niebieskiej ziemi”. Do największego przemieszczania się bursztynu doszło jednak w okresie plejstoceńskim, gdy spływające na południe a następnie topniejące lodowce powodowały przesuwanie ogromnych mas ziemi –zasięg lądolodu wyznacza też granice występowania bursztynu na Nizinie Europejskiej. Wreszcie niespełna 10 tysięcy lat temu, po cofnięciu się lodowca bursztyn mógł znaleźć się w wodach Morza Bałtyckiego, gdzie również po dziś dzień jest znajdowany.

Następstwem burzliwej historii bursztynu jest różnorodność jego struktury i barwy. Występuje on w odmianach przezroczystej i nieprzejrzystej, w niezliczonych odcieniach bieli, żółci i czerwieni, a obecność wtrąceń wzbogaca jeszcze tę paletę.

Literatura: Erichson U.,Weitschat W.: Baltischer Bernstein, Ribnitz-Damgarten 2008; Kosmowska-Ceranowicz B.: Polska. Opowieść o bursztynie, Warszawa 2006

Moja Forma posiada rekomendację Międzynarodowego Stowarzyszenia Bursztynników, więcej informacji o certyfikacie MSB: tutaj.
Klasyfikacja bursztynu według MSB: tutaj.
Muzeum Bursztynu: tutaj.
Muzeum Inkluzji w Bursztynie Uniwersytetu Gdańskiego: tutaj.